يگانه شدن مردم است . آن گاه قرآن تأكيد مىكند كه آنچه در آسمانها و زمين است نسبت به خدا فروتن و سر سپرده و سجده گزار اوست ، همچون خورشيد و ماه و ستارگان و درخت و جنبندگان . ولى گروهى از افراد بشر باقى مىمانند كه از اين سنّت و روش معيّن فترت مستثنى و از نوادرند . براى انسان ممكن نيست كه نخورد يا نياشامد يا نخوابد ، و همچنين نمىتواند خود را از حوزهء زمين بيرون برد ، يا از قوانين و سنّتهاى زندگى سر پيچد ، آرى ، در امكان او هست كه روزه نگيرد يا نماز نگزارد ، تنها در اين زمينهء محدود به او آزادى داده‌اند كه ارادهء خود را بيازمايد ، امّا در ديگر زمينه‌ها ، ناچار است خواه و ناخواه تسليم شود و سر بسپارد . اينك ما دام كه نمىتوانى از ولايت خدا بيرون روى ، پس چرا بر ضدّ او سرپيچى مىكنى و جز او را به عنوانى ولىّ و سرپرست خود مىگيرى ؟ اين در دنيا ، امّا در آخرت ، گناهكاران را به سختى به سوى جهنم مىرانند و جامه‌هايى آتشين براى آنها مىبرند ، و آب جوشان بر سرشان فرو مىريزند چنان كه آنچه در شكمها و درون خويش دارند مىگدازد و گرزها ( و پتكها ) ى آهنين افروخته‌اى براى آنها آماده است ، و هر چه بخواهند از دوزخ و آتش بگريزند آنها را كه مقهور و مغلوبند بدانجا باز مىگردانند . بنا بر اين انسان و سرانجام او هر دو به تدبير خدا معيّن و محدود شده‌اند ، زيرا آدمى نمىتواند از قلمرو حكمروايى و چيرگى و سلطنت خدا بيرون رود . پس بر انسان مىشايد و مىسزد كه غير از خدا ولىّ و فرماندهى براى خود نگيرد . / 37 شرح آيات : [ 15 ] « مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ - كسى كه مىپندارد كه خدا در دنيا و آخرت او را يارى نخواهد كرد خويشتن را با ريسمانى به آسمان بياويزد آن گاه ببرد و بنگرد كه آيا اين حيله خشمش را از ميان خواهد برد . »